W 1949 roku socjolog Alfred Winslow Jones zajmował się badaniami dotyczące prognozowania cen na rynku akcji, na podstawie analizy technicznej oraz fundamentalnej. W swoim tekście Jones zwrocił uwagę na nowy rodzaj zarządzających działajacych na rynku akcji, którzy skutecznie próbowali zmniejszyć ryzyko związane z posiadaniem akcji, poprzez wykorzystanie różnych strategii, opierajacych się na dynamicznych zmianaach portfela, a czasem nawet pozwalajacych inwestować "na krótko" (sprzedaż akcji, w celu osiągnięcia zysku na spadku ich ceny). Taka technika podejścia do spekulacji na rynku pokrywała się z koncepcją według której stworzył własny fundusz inwestycyjny. Zanim Jones opublikował wyniki swoich badań był już założycielem firmy inwestycyjnej (funduszu), w której jako pierwszy wykorzystał "krótką sprzedaż", dźwignię finansową oraz prowizję uzależnioną od osiągnietego zysku (w wysokości 20 procent). W 1952 roku Jones przekształcił swój fundusz inwestując razem z innymi niezależnymi zarządzającymi, co można uznać za pierwszy fundusz, korzystający z usług wielu zarządzajacych (multi-manager hedge fund). W 1966 roku w magazynie Fortune opublikowany został przez Carola J. Loomisa materiał o funduszu hedgingowym prowadzonym przez A.W.Jonesa. Wówczas po raz pierwszy publicznie została użyta nazwa "fundusz hedge". Wyniki dla wielu obserwatorów rynku okazały się zaskakując i mocno poruszyły świat finansów. Wyniki funduszu Jonesa były lepsze od wszystich

innych (klasycznych) funduszy inwestycyjnych, nawet po odjęciu 20 procentowej prowizji pobieranej od klientów. Konsekwencją tej publikacji było powstanie nowych funduszy tego typu i ich liczba w ciągu kilku lat przeroczyła 100. Po pierwszym boomie, nastąpiły bardzo trudne lata i na przęłomie lat 60/70 wiele funduszy tego typu zbankrutowało. Wśród tych, którzy przetrwali te trudne czasy znaleźli się tacy znanni zarządzjaćy, jak Michael Steinhardt oraz George Soros. Praktycznie do połowy lat 80 branża ta zamarła, aż w 1986 w magazynie Institutional Investor ukazał się tekst o funduszach Juliana Robertsona, które osiągnęły rewelacyjnie wysokie wyniki. Okres 1987 - 1993 to wysyp nowych funduszy hedgingowych. Po załamaniu się rynku funta brytyjskiego pojawiły się publikacje przedstawiajace fundusze hedge w negatywnym świetle. Sytuacja nieco uległa poprawie po publikacji opracowania przygotowanego przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, że nie istnieją wyraźne związki między działaniami funduszy hedgingowych a zwiększoną zmiennością cen na rynku, czy tym bardziej możliwością manipulacji przez te fundusze. W połowie lat 90 silny wzrost stóp procentowych w USA oraz krach na rynku amerykańskich obligacji przyniósł kilka spektakularnych strat i znaczne straty w przypadku wielu funduszy. Od roku 1996 obserwuje się jednak coraz większe znaczenie tej branży. O ile w 1990 roku liczba funduszy hedgingowych wynosiła około 300, by w 2005 roku zbliżyć się do 10 000.