Choć termin "alternatywne inwestycje" odnosi się do bardzo szerokiej i zróżnicowanej grupy produktów i usług finansowych, ogólnie uważa się, iż ten termin oznacza te inwestycje, których pozytywny wynik nie zależy od ciągłych, pozytywnych wzrostów na rynkach akcji. W czasach niepewności alternatywne inwestycje, jeżeli zostaną właściwie zrozumiane i odpowiednio wykorzystane, mogą wnieść pozytywny wkład w całościowy wynik portfela inwestycyjnego.

INWESTYCJE ALTERNATYWNE

Pod pojęciem inwestycji alternatywnych rozumiemy inwestycje, które nie zaliczają się do szeroko rozumianych tzw. tradycyjnych form inwestowania. Jako oddzielna klasa aktywów obejmują one fundusze hedgingowe, fundusze funduszy, produkty strukturyzowane, Private Equity, konta zarządzane (CTA) na rynku forex i rynkach terminowych, inwestycje w nieruchomości, ale również zakup dzieł sztuki i innych przedmiotów kolekcjonerskich.

Zgodnie z najnowszymi opracowaniami inwestycje alternatywne stanowią nową klasę aktywów obok akcji, obligacji i funduszy inwestycyjnych. Włączenie inwestycji alternatywnych do indywidualnych portfeli inwestora pozwala z jednej strony zwiększyć rentowność wyników, z drugiej zaś zmniejszyć ryzyko inwestycyjne.

Słabe wyniki klasycznych funduszy inwestycyjnych oraz niepewność co do koniunktury na rynkach akcji spowodowały wzrost zainteresowania inwestycjami alternatywnymi. Pozwalają one na osiąganie zysków niezależnie od sytuacji na rynkach papierów wartościowych. Co więcej nawet w okresach spadków i załamań koniunktury wyniki te mogą być imponujące. Dzięki różnorodności kategorii inwestycyjnych i wielości stosowanych strategii uniezależniają one inwestorów od hossy na rynkach akcji. Choć tradycyjnie były zdominowane przez inwestorów prywatnych, w ostatnich latach stały się poszukiwane przez banki i innych wymagających inwestorów instytucjonalnych, m.in. europejskie i amerykańskie fundusze emerytalne, instytucje ubezpieczeniowe.

HISTORIA

Najbardziej znaną kategorią inwestycji alternatywnych są fundusze hedgingowe. Pierwszą inwestycją tego typu był fundusz założony w latach pięćdziesiątych XX wieku przez Amerykanina australijskiego pochodzenia Alfreda Winslowa Jonesa. Przez pierwsze 10 lat fundusz działał anonimowo. Zasada działania była prosta: fundusz zabezpieczał pozycje posiadane przez inwestorów w akcjach poprzez krótką sprzedaż akcji. Pożyczał on akcje znajdujące się na rachunkach w domach maklerskich i sprzedawał je w odpowiednich momentach na rynku, licząc na odkupienie ich w późniejszym terminie po korzystnej cenie.

Zysk stanowiła różnica między kursem sprzedaży a kursem odkupienia pomniejszona o koszt pożyczki. Dzięki zastosowaniu tej rewolucyjnej techniki - kombinacji długich pozycji inwestora i krótkich pozycji funduszu - udawało się osiągnąć stabilniejszy wzrost portfela, eliminując gwałtowne spadki jego wartości przy korektach kursów w momentach bessy. Od tamtego czasu powstało wiele nowych strategii i produktów, które znacznie rozszerzyły spektrum inwestycji alternatywnych.

Wyniki dla wielu obserwatorów rynku okazały się zaskakujące i mocno poruszyły świat finansów. Wyniki funduszu Jonesa były lepsze od wszystkich innych (klasycznych) funduszy inwestycyjnych, nawet po odjęciu 20 procentowej prowizji pobieranej od klientów. Konsekwencją tego było powstanie nowych funduszy i ich liczba w ciągu kilku lat przekroczyła 100. Po pierwszym boomie, nastąpiły bardzo trudne lata i na przełomie lat 60 - tych i 70 - tych wiele funduszy tego typu zbankrutowało. Wśród tych, którzy przetrwali te trudne czasy znaleźli się tacy znani zarządzający, jak Michael Steinhardt oraz George Soros.

Praktycznie do połowy lat 80 branża ta zamarła, aż w 1986 w magazynie Institutional Investor ukazał się tekst o funduszach Juliana Robertsona, które osiągnęły rewelacyjnie wysokie wyniki. Okres 1987 - 1993 to wysyp nowych inwestycji alternatywnych. Silny wzrost stóp procentowych w USA w połowie lat 90-tych, oraz krach na rynku amerykańskich obligacji przyniósł kilka spektakularnych strat w przypadku tego rodzaju inwestycji. Jednak od roku 1996 obserwuje się coraz większe znaczenie tej branży. O ile w 1990 roku liczba funduszy hedgingowych wynosiła około 300, to teraz przekracza 7000 i wciąż dynamicznie rośnie.

Gwałtowny wzrost branży widoczny od 2000 roku spowodowało kilka czynników:

- najważniejszy to spadek zaufania do standardowych funduszy inwestycyjnych z uwagi na wyjątkowo słabe wyniki ich działalności;
- wraz z rosnącą świadomością inwestorów okazało się, że inwestycje alternatywne mogą stać się jednym z elementów dywersyfikacji portfeli inwestycyjnych.

Tradycyjne centra występowania inwestycji alternatywnych to:

- Stany Zjednoczone
- Irlandia
- Szwajcaria
- Centra off-shore Wysp Karaibskich
(Bermudy, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Bahama, Kajmany i Antyle Holenderskie).

Główne korzyści związane z inwestycjami alternatywnymi, to - poza wyższymi stopami zwrotu - przede wszystkim zmniejszenie zmienności wahań portfela, skuteczniejsza dywersyfikacja oraz wykorzystanie niskiej korelacji z innymi, tradycyjnymi klasami aktywów.

Źródło: AIS